De kale infinitief: Nederlandse werkwoorden zonder te

Sommige Nederlandse werkwoorden worden gevolgd door een tweede werkwoord zonder te ervoor — de kale infinitief (de woordenboekvorm, meestal op -en): Ik kan zwemmen. Dit is het tegenovergestelde van de te-werkwoorden, die te wél nodig hebben (Ik probeer te zwemmen). De groep zonder te is klein genoeg om uit je hoofd te leren.

Houd het eerste werkwoord op zijn normale plaats en stuur het tweede werkwoord, als kale infinitief, naar het eind van de zin — met niets ervoor: Ik ga (eerste werkwoord) ... koken (kale infinitief aan het eind): Ik ga vanavond koken.

1. Het eerste (vervoegde) werkwoord staat op de tweede plaats: We kunnen morgen komen.
2. Het tweede werkwoord is een kale infinitief aan het eind — geen te: Hij laat zijn auto repareren.
3. Als meerdere werkwoorden zich aan het eind opstapelen, vormen ze samen een cluster: Ik wil je iets laten zien. Zie de werkwoordelijke eindgroep.

Leer deze groepen; bijna alles daarbuiten gebruikt te.

• De modale werkwoorden kunnen, moeten, mogen, willen, zullen: Je moet nu gaan.
• gaan en komen: Ze komt vanavond eten.
• laten: Ik laat mijn haar knippen.
• blijven: Hij blijft praten.
• De waarnemingswerkwoorden zien, horen, voelen: Ik hoor de buren zingen.

helpen en leren kunnen beide kanten op; in het dagelijks Nederlands is de kale infinitief gangbaar: Ze helpt me koken.

Het Engels heeft vaak to waar het Nederlands niets heeft. I want to sleep wordt Ik wil slapen — geen te. Het toevoegen van te na een modaal werkwoord is de klassieke fout: niet ik kan te zwemmen maar Ik kan zwemmen.

Let op hoeven: hoewel het als een modaal werkwoord aanvoelt, houdt het te (Je hoeft niet te komen). Het hoort bij de te-werkwoorden, niet bij deze groep.