Free B1 Listening Practice PDF

Peter: Welkom Yasmin. Fijn dat je interesse hebt in ons leerwerktraject installatietechniek. Wat spreekt je daarin aan?

Yasmin: Ik heb een tijdje op kantoor gewerkt, maar ik wil liever praktisch bezig zijn. En ik vind het belangrijk dat huizen minder energie gebruiken. Daarom lijkt dit vak me nuttig.

Peter: Dat hoor ik vaker. In dit traject werk je vier dagen per week bij ons en ga je een dag per week naar school. De eerste maand loop je vooral mee met ervaren monteurs. Je helpt in het magazijn, zet materiaal klaar en kijkt hoe collega's bij klanten werken.

Yasmin: Dus ik ga niet meteen zelf installaties maken?

Peter: Nee, nog niet. Eerst moet je veilig leren werken en begrijpen welke stappen we nemen. Klanten hebben vaak vragen, vooral over kosten en over de rommel in huis. Een monteur moet technisch goed zijn, maar ook rustig kunnen uitleggen wat er gebeurt.

Yasmin: En wanneer mag ik zelfstandig op pad?

Peter: Pas nadat je de veiligheidstoets hebt gehaald en wij zien dat je zorgvuldig werkt. Tot die tijd ga je nooit alleen een dak op of een ladder op. Dat is een harde regel.

Yasmin: Hoe ziet de schooldag eruit?

Peter: Donderdag ben je de hele dag op het ROC. Je krijgt theorie over elektriciteit, verwarming en ventilatie. De toetsen zijn deels schriftelijk, maar je moet ook laten zien dat je een storing kunt zoeken.

Yasmin: Moet ik thuis veel leren?

Peter: Reken op een paar uur per week. Daarnaast houd je een digitaal logboek bij. Daarin schrijf je wat je hebt gedaan, wat goed ging en welke vragen je nog hebt. Dat bespreken we elke vrijdag kort.

Interviewer: Mariam, jij organiseert elke donderdag een buurtmaaltijd. Hoe is dat begonnen?

Mariam: Eigenlijk met een simpel gesprek bij de bushalte. Een oudere buurvrouw vertelde dat ze soms dagenlang niemand sprak. Toen merkte ik dat meer mensen in de wijk behoefte hadden aan contact, niet alleen aan eten.

Interviewer: Wat was je eerste stap?

Mariam: Ik ben naar het wijkcentrum gegaan. Daar stond de keuken vaak leeg op donderdagmiddag. We mochten de ruimte gebruiken als we zelf vrijwilligers zouden regelen en duidelijke afspraken maakten over schoonmaken.

Interviewer: Wie komen er naar de maaltijd?

Mariam: Heel verschillende mensen. Ouderen, jonge ouders, studenten, mensen die net in Nederland wonen. We vragen drie euro per persoon. Dat is weinig, maar het is bewust niet gratis. Mensen voelen zich dan gast, niet klant van een hulporganisatie.

Interviewer: Is koken het moeilijkste deel van het project?

Mariam: Nee, dat dacht ik eerst wel. Maar koken lukt altijd. Het lastigste is vervoer. Sommige ouderen willen graag komen, maar durven in het donker niet naar huis te lopen. Daarom zoeken we nu vrijwilligers die mensen kunnen brengen.

Interviewer: Wat heeft de buurtmaaltijd veranderd?

Mariam: Mensen herkennen elkaar weer. Iemand die eerst alleen kwam eten, helpt nu met tafels klaarzetten. Een student helpt een buurman met zijn telefoon. Dat soort kleine dingen vind ik belangrijker dan hoeveel borden soep we verkopen.

Interviewer: Wat wil je de komende tijd bereiken?

Mariam: Ik wil dat bewoners het steeds meer zelf organiseren. Nu regel ik nog veel, maar uiteindelijk moet het geen project van mij zijn. Het moet iets van de buurt worden.

Lotte: Kevin, vanaf volgende week proberen we een nieuw rooster voor de klantenservice. De wachttijd aan de telefoon is de laatste maanden te lang geworden en daar krijgen we klachten over.

Kevin: Ik snap het, maar betekent dat dat we minder tijd krijgen voor e-mails?

Lotte: Niet precies. Op maandag- en dinsdagochtend zetten we meer mensen aan de telefoon, vooral voor vragen over verhuizingen en meterstanden. In de middag komt er een kleiner team dat alleen de mailbox verwerkt.

Kevin: Ik vind bellen prima, maar de gesprekken worden soms ingewikkeld. Mensen zijn boos over hun voorschot en dan vragen ze meteen om uitleg over het contract.

Lotte: Daarom komt er een korte training. Je leert hoe je een gesprek kunt begrenzen. Als iemand een inhoudelijke berekening wil, zet je hem op de terugbellijst voor de specialisten. Je hoeft dat niet zelf op te lossen.

Kevin: Dat helpt. Wat gebeurt er met spoedmails?

Lotte: Die komen in een aparte map. Een collega verdeelt ze twee keer per dag. Nu beantwoorden soms drie mensen dezelfde vraag, omdat niemand ziet wie ermee bezig is. Dat dubbele werk willen we voorkomen.

Kevin: En overwerken?

Lotte: Dat moet juist minder worden. Als het rooster na drie weken niet werkt, passen we het aan. Ik wil vooral meten of klanten sneller iemand aan de lijn krijgen.

Spreker: Goedenavond allemaal. U woont in flat De Linde en u heeft de afgelopen jaren veel meldingen gedaan over vocht, tocht en hoge stookkosten. Daarom gaat woningcorporatie Havenhof dit jaar groot onderhoud uitvoeren.

Spreker: We beginnen niet meteen met bouwen. In maart komt eerst een technisch medewerker bij iedere woning langs. Hij kijkt naar de ramen, de ventilatie en de leidingen. Daarna krijgt u een persoonlijke planning.

Spreker: In april starten de werkzaamheden aan het dak en de buitenmuren. U kunt tijdens de renovatie in uw woning blijven wonen. Wel is er per woning een dag waarop de verwarming tijdelijk uit moet. Die dag plannen we niet zonder overleg met u.

Spreker: Voor de monteurs is het belangrijk dat ze goed bij de ramen en radiatoren kunnen. Zet daarom meubels, planten en gordijnen op tijd weg. Als dat voor u te zwaar is, kunt u hulp vragen via het bewonersspreekuur.

Spreker: Sommige bewoners vroegen of de huur omhoog gaat. Voor dit onderhoud niet. Het gaat om noodzakelijk onderhoud en isolatie. Uw huur verandert daardoor niet. Wel kan uw energierekening lager worden, maar dat hangt natuurlijk ook af van uw eigen verbruik.

Spreker: Vanaf volgende week dinsdag is er iedere dinsdagmiddag een spreekuur in de lege woning op nummer 34. Daar ziet u ook voorbeelden van het nieuwe ventilatierooster en het soort glas dat geplaatst wordt.

Anneke: Deniz, je knie ziet er rustiger uit dan twee weken geleden. Hoe gaat het lopen?

Deniz: Gewoon lopen gaat beter. Maar ik werk in een magazijn en daar moet ik veel tillen en draaien. Mijn leidinggevende vraagt wanneer ik weer volledig terug kan komen.

Anneke: Volledig is nu nog te vroeg. Je kunt wel beginnen met lichte taken, bijvoorbeeld aan de inpaktafel. Geen zware dozen tillen en niet steeds de trap op en af.

Deniz: Ik ben bang dat mijn collega's denken dat ik me aanstel.

Anneke: Dat hoor ik vaker. Daarom is het belangrijk dat je duidelijk uitlegt wat wel kan. Je bent niet thuis omdat je geen zin hebt; je bouwt op om opnieuw uitval te voorkomen.

Deniz: U vroeg vorige keer om een pijndagboek. Waarom is dat nodig?

Anneke: Dan zien we wanneer de klachten toenemen. Schrijf kort op wat je gedaan hebt, hoe lang, en hoeveel pijn je daarna had. Als je knie de volgende ochtend dik is, was de belasting te groot.

Deniz: Moet ik dan stoppen met oefenen?

Anneke: Niet meteen. Bij lichte pijn mag je doorgaan, maar bij zwelling stop je, koel je de knie en bel je ons als het de volgende ochtend niet minder is.

Deniz: Ik heb online een kniebrace gezien. Helpt dat?

Anneke: Soms tijdelijk, bijvoorbeeld als je naar buiten gaat en onzeker bent. Maar ik wil niet dat je erop gaat vertrouwen. Je spieren moeten het werk weer gaan doen.

Deniz: En die groepstraining op dinsdag?

Anneke: Die raad ik aan. Je traint dan met mensen die ook aan het herstellen zijn. Dat motiveert en je leert je tempo beter kiezen. Over twee weken bespreken we samen met de bedrijfsarts of je uren kunt uitbreiden.

Interviewer: Jeroen, wat is dit voor werkplaats?

Jeroen: Dit is FietsKans. Wij halen oude fietsen op bij stations, scholen en bewoners. Een deel is echt niet meer te redden, maar veel fietsen hebben alleen nieuwe kabels, banden of verlichting nodig. Die knappen we op en verkopen we voor een betaalbare prijs.

Interviewer: Waarom ben je hiermee begonnen?

Jeroen: Ik vond het zonde dat zoveel fietsen als afval eindigden. Tegelijk kende ik mensen die moeilijk werk konden vinden, maar wel graag met hun handen werkten. Hier kunnen zij ervaring opdoen in een echte werkplaats.

Interviewer: Wat leren nieuwe deelnemers als eerste?

Jeroen: Niet meteen sleutelen aan remmen, want dat moet veilig gebeuren. Ze leren eerst hoe je een fiets controleert, hoe je gereedschap netjes gebruikt en hoe je opschrijft wat er moet gebeuren. Pas daarna gaan ze onder begeleiding repareren.

Interviewer: Is het lastig om opgeknapte fietsen te verkopen?

Jeroen: Soms wel. Mensen willen graag een lage prijs, maar verwachten tegelijk de zekerheid van een nieuwe fiets. Wij geven garantie op het werk dat wij hebben gedaan, maar we leggen eerlijk uit dat een gebruikte fiets altijd gebruikssporen heeft.

Interviewer: Hoe ga je om met fouten van deelnemers?

Jeroen: Fouten horen erbij, zolang je ze bespreekt. Als iemand iets verbergt, wordt het gevaarlijk, want een rem moet gewoon goed werken. Daarom controleren we elkaars werk altijd.

Interviewer: Wat wil je nog bereiken?

Jeroen: Ik wil een mobiele reparatiekar starten. Dan kunnen we naar scholen en bedrijven toe. Niet alleen om fietsen te maken, maar ook om mensen te laten zien hoe ze kleine problemen zelf kunnen oplossen.

Spreker: Steeds meer mensen krijgen telefoontjes van criminelen die doen alsof ze van de bank zijn. Ze zeggen bijvoorbeeld dat uw rekening gevaar loopt en dat u snel geld moet overmaken naar een veilige rekening. Een echte bank vraagt dat nooit.

Spreker: Voelt u druk tijdens een telefoongesprek? Stop dan het gesprek. Zoek zelf het nummer van uw bank op in de app of op uw bankpas en bel terug. Gebruik niet het nummer dat de beller geeft.

Spreker: Let ook op bij betaalverzoeken. Controleer altijd het bedrag en de naam voordat u akkoord geeft in de bankapp. Sommige mensen klikken zo snel op akkoord dat ze pas later zien dat het bedrag niet klopt.

Spreker: Krijgt u een link per sms of e-mail en twijfelt u? Klik niet. Stuur het bericht door naar het meldpunt van uw bank of verwijder het. Schaam u niet als u toch gegevens hebt ingevuld. Neem direct contact op met uw bank; hoe sneller u dat doet, hoe groter de kans dat schade wordt voorkomen.